شب دست نخورده

 سوابق کهنه

 لباس مندرس شب

 داربست ماه به روی چشمانم   

 ستاره ها در می شوند امشب

 روایتی دیگر:

 ستاره ها خواب می شوند امشب

 شب آواره ی بی تاب

 ماه خورده،

 زخم خورده،

 هزار پنجره ، بی قاب

 هزار خاطره ، آوار

 هزار ستاره اما، یکی بیدار

 کوچه ی جنون بی بام

 روزگار سکوت در راه...

مریم نیک نژاد

***

و این بی قرار رو به پایان و سر آغاز قدم های یک رویای بی پایان به سوی... و چه زیباست که شاهد پرواز باشی و چه کیفی می دهد، با این که دیر رسیده ای ولی شاهد آن اوج بی نهایتی و تازه می فهمم که دیر رسیدن برای به انتها رسیدن بود. و آن ضربه ی آخرو آن انگیزه ی عبور... کلمات سوار بر باد به همان سویی میروند شاید به افق های بی جهت... و اکنون به وضوح یک نگاه لب باز کرده ام ، تمامت را به حضور می خوانم صوفی صافی دیر خرابات مغان. انگار ناتمام ماندن کافی بود. اگرچه من دلتنگم اما تو به من آموختی که ستارگان زمین آسمانی ترند و حال دست همه ی ستارگان کوتاه است. قیام کن  که نشانت کنم ببین ! و من خاموشم اگرچه این بار زبانم گویاست .

 دلواپس روزهای بارانی و بیداردل روزهای در راه حافظت خدا باد.

                                                                         مریم نیک نژاد            

                                                 ***                    

سکوتی نا بهنگام ، سبز وجودش را خاکستری کرد ، آسمان  نگاهش را بار دیگر کلاغان ربودند و او چپاول یک زندگی را با لبخندی غبار گرفته و وصله دار شاهد بود. سقوطش ، صدای سرفه های چرکین خدای آن حوالی و هجوم ملخ ها به مغز خسته اش، همه او را به سوی اتفاق سوق می دادند. شاهد خواست و جایگاه همیشه خالی شهود او را بر آن داشت که حقیقت را صدباره ببلعد و هضم نکند. بر جایگاه شهود نشست، سوگند صداقت خورد و جنایت های آینه را با ذکر دقیق روز و ماه و سال بر ملا کرد. چارپایه که از زیر پای آینه افتاد، آسمان نگاهش را بار دیگر کبوتران در آغوش کشیدند.

                                                                         مهسا عاصی